Έκθεση φωτογραφίας «ΧΤΙΣΤΕΣ» της Μαρίας Χουλάκη

Η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «ΧΤΙΣΤΕΣ» της Μαρίας Χουλάκη, διοργανώνεται από τις 2 έως τις 19 Νοεμβρίου, στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, με την στήριξη της Περιφέρειας Κρήτης και του δήμου Ηρακλείου.

0
SIAFARIKAS

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 2 Νοεμβρίου στις 19:00 το απόγευμα και την έκθεση θα προλογίσουν ο Οδυσσέας Σγουρός αρχιτέκτονας γ.γ. της Δ.Ε. του ΤΕΕ/ΤΑΚ και ο Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος ιστορικός τέχνης.

Όπως αναφέρει ο Δρ Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος, Διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και κριτικός τέχνης «Η Χουλάκη φαίνεται να αξιοποιεί τη φωτογραφία με διπλό τρόπο: από τη μία πλευρά βασίζεται στον κόσμο και στις εικόνες του τις οποίες αναπαράγει τεκμηριώνοντας τη διαδικασία των τεχνικών και των υλικών που χρησιμοποιούν οι χτίστες.

Ωστόσο η ιστορία που αφηγείται δεν τελειώνει εκεί. Διότι από την άλλη πλευρά φαίνεται να μεταβαίνει επέκεινα του κόσμου, απορρίπτοντάς τόσο αυτόν όσο και τις εικόνες του, για να κινηθεί προς την κατεύθυνση της αφαίρεσης, στο πολιτιστικό πεδίο των ζωγραφικών αξιών που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την καθημερινότητα και τις εικόνες της, όπως τα ξέρουμε.

Κινείται εντός δύο αντίθετων συνθηκών, της αναπαράστασης και της αφαίρεσης και κάνει τη φωτογραφία που είναι παραδοσιακά θεραπαινίδα της αναπαράστασης, λειτουργικό μοντέλο της αφαίρεσης. Η φωτογραφία της είναι στοχαστική διότι όχι μόνο αρνείται να λάβει θέση υπέρ μιας συνθήκης αλλά το κάνει δύσκολο και για τον θεατή να την κατατάξει σε μία συνθήκη, είτε αυτήν της αναπαράστασης είτε αυτήν της αφαίρεσης, είτε αυτήν του τεκμηρίου που σχετίζεται με τον κόσμο που αναπαριστά, είτε αυτή του σημείου που ορίζεται μόνο με αναφορά σε άλλα σημεία.

Με αυτή την έννοια η δουλειά της «μιλά πάρα πολύ»· παίρνει αποστάσεις από την παραδοσιακή φωτογραφική συνθήκη χωρίς να την εγκαταλείπει. Πού μας οδηγεί η μετα-τεκμηριωτική αυτή συνθήκη στην οποία η Χουλάκη κατευθύνει; Είναι δύσκολο να διαβλέψουμε. Ας περιμένουμε».

Ο αρχιτέκτονας Οδυσσέας Σγουρός, με την σειρά του επισημαίνει για την έκθεση: «Πόσο μπορεί ένα ταπεινό τούβλο, αργασμένο στις παλέτες από τη βροχή, με χαρακιές ασύμπτωτες που ιχνογραφούν τη μοναδικότητά του, με σπασμένες ακμές που το απολειαίνουν, να προσδιορίσει το μέτρο και τον εμβάτη του κτισμένου μικρόκοσμου, ελάχιστου κόκκου στο συμπαντικό συνεχές, που κατοικήθηκε από θεούς, ήρωες και μυθικά όντα… Χοϊκής καταγωγής, νοτισμένο από τη βροχή χώμα της πλάσης, σκόνη των άστρων που πυρώθηκε και πήρε σχήμα οικείο για να ορίσει το υπερβατικό και το αιώνιο… Στις πύλες της Βαβυλώνας και στις πλιθρόκτιστες πόλεις των ερήμων της Υεμένης, στις πλινθοπερίκλειστες όψεις της Βασιλεύουσας και του Μυστρά, στα σαχνισιά του Μεγάλου Κάστρου και στα γιαπιά του ΄50, στη μνημειώδη σύλληψη του Louis Khan στη Ντάκα…

Οι χτίστες στα γιαπιά, τα ανθρώπινα όρια και τα σώματα, τα υλικά και το συνταίριασμα… Οι χτισμένοι τοίχοι ζυγισμένοι με άξονα στο κέντρο της γης και τα παράθυρα που χάσκουν ανοικτά προσμένοντας να υποδεχτούν τον ορίζοντα και το τοπίο, τις φωνές των μικρών παιδιών, τα γέλια των κοριτσιών και τη μητρική μαυροντυμένη φιγούρα… Το σπίτι, κτισμένο πρώτα βαθιά μέσα στο χρήστη του, αναδύεται στον πραγματικό κόσμο τη στιγμή που το μυστρί απολεπίζει ό,τι περίσσεψε, τη μυστική ώρα που ο μάστορας, καλλωπίζει με στιβαρότητα και τρυφεράδα την τελευταία παλαμιά της υγρής λάσπης…».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ